از وقتی یادم میاد از همون دوران بچگی مامان مدام افتادگی و تواضع را به ما یاد می دادند و می گفتند: آدمای خودپسند مثل درخت خشک می مونن که به ظاهر سرشون بالاست اما هر بادی می تونه اونا رو بشکنه ولی آدم منعطف و متواضع مثل درخت پرباری می مونه که با بار سنگین سرش پایینه.نمی دونم آیا این تعلیمات مامان تو جامعه ی امروزم کاربرد داره یا نه؟ اونچه که من به شخصه می بینم عکس این مسئله است.هر جا،هر کس وقتی تو رو آدم می بینن،سعی می کنن تا جایی که جا داره ازت کار بکشن و پشت سرت بهت بخندن.هر چه متواضع تری،فکر می کنن احمق تری و حتما نقطه ضعفی داری.نمی دونم.گاهی آدم از آدم بودن خسته می شه.

"- و ما که می خواستیم جهان را به جهان مهربانان بدل سازیم

خود نتوانستیم مهربان باشیم

اما ای شمایان هنگامی که همگی به منزلگاه رسیدید

و انسان دوست انسان شد

با گذشت از ما یاد کنید."

                                                            برتولت برشت