1-جسمی به ما عطا خواهد شد.

ممکن است ما این جسم را دوست بداریم و یا اینکه از آن متنفر باشیم،در هر حال این جسم در طول زندگی لحظه به لحظه با ما و همراه ما خواهد بود.

2- ما درس خواهیم آموخت.

ما به صورت تمام وقت در مدرسه ای به نام زندگی ثبت نام کرده ایم و تمام روز برای درس خواندن فرصت داریم.ممکن است از این دروس خوشمان بیاید و یا اینکه تصور کنیم این دروس بی ربط و احمقانه اند.

3-اشتباهی در میان نیست،همه درس هستند.

رشد و یا به عبارتی تجربه مرحله ای از آزمون و خطاست.تجارب شکست در تکوین مراحل زندگی به اندازه ی همان تجاربی که منجر به موفقیت می شوند،مؤثرند.

4- درس تا زمانی که آموخته نشده،تکرار می شود.

درس در اشکال مختلف به ما ارائه می شود تا زمانی که آن را حفظ شویم.وقتی که آن را آموختیم،اجازه داریم تا به درس بعدی بپردازیم.

5- آموختن دروس را پایانی نیست.

هیچ نکته ای از زندگی نیست که درس مربوط به خود را نداشته باشد.تا زمانی که زنده ایم درسی برای آموختن وجود دارد.

6- آنجا بهتر از اینجا نیست.

وقتی "آنجا"ی ما تبدیل به "اینجا" شد،باز "آنجا"ی دیگری هست که از "اینجا"ی ما بهتر می نماید.

7- دیگران آینه ی تمام نما از خودمان هستند.

ما نمی توانیم چیزی را در شخص دیگری دوست داشته باشیم و یا اینکه از آن متنفر باشیم،مگر اینکه آن چیز منعکس کننده ی چیزی باشد که ما در درونمان آن را دوست داریم و یا از آن متنفریم.

8- هر آنچه که از زندگی می سازیم به خود ما بستگی دارد.

ما همه ی ابزارها و منابع مورد نیاز خود را داریم.هر کاری که با آنها بکنیم بستگی به خود ما دارد.انتخاب با ماست.

9- پاسخ های ما در درون ما نهفته است.

پاسخ به سؤالات زندگی در درون ما نهفته است.تنها کاری که باید بکنیم عبارتست از نگریستن،گوش دادن و اعتماد کردن.

10-ما همه ی این مطالب را به فراموشی خواهیم سپرد!

                                                             چری کارتر-اسکات