همیشه با به دست آوردن کسی که دوستش داری نمی تونی وادارش کنی تو رو دوست داشته باشه.گاهی وقتا لازمه ازش بگذری تا بتونی دوستیشو نگه داری.همه ی ما بی اراده به دنیا میایم با حیرت زندگی میکنیم و با حسرت هم می میریم.اگر اینه مفهوم زندگی پس هرگز به خاطر غمات گریه نکن و نذار این زمین پست شنونده ی آوای غمگین دلت باشه.افسوس اون زمان که باید دوست بداریم کوتاهی می کنیم.ولییادت باشه برای دوست داشتن به چشمی اعتماد کنی که به جای صورت سیرت تو رو ببینه.به دلی دل بسپاری که جای خالی برات داشته باشه و دستی رو بپذیری که باز شدن رو بهتر از مشت شدن بلده.