سال 87 برای خونواده ی ما سال خوبی نبود.چند آشنا رو از دست دادیم و تعدادیم بیماری که منجر به بستری در بیمارستان شد.آخریش که امیدوارم واقعا آخری باشه مربوط به شوهر خواهرمه که از پنج شنبه بستریه و فردا عملش می کنن.بعداز عملم تا چند روز در بخش مراقبتای خاص می مونه تا بهتر بشه.براش نگرانیم چون بدنش خیلی ضعیف شده.برای همه خونواده فردا روز انتظارست و دلشوره.امشبم شبی ست که با دعا زودتر صبح می شه.مامان مدام گریه می کنن و اوضاعشون به کل بهم ریخته.امید همه مون فقط به خدای مهربونه.خدایا ما رو تنها نذار.