به ره بر، یکی پیشم آمد جوان

                                 به تک در،پیش گوسفندی روان

بدو گفتم این ریسمانست و بند

                                که می آرد اندر پیت گوسفند

سبک، طوق و زنجیر از او باز کرد

                                چپ و راست پوییدن آغاز کرد

هنوز از پیش تازیان می دوید

                                که جو خورده بود از کف مرد و خوید

چو باز آمد از عیش و شادی بجای

                                مرا دید و گفت ای خداوند رای

نه این ریسمان می برد با منش

                                که احسان کمندیست در گردنش

به لطفی که دیدست پیل دمان

                                نیارد همی حمله بر پیلبان

بدان را نوازش کن ای نیکمرد

                                که سگ پاس دارد چو نان تو خورد

بر آن مرد،کندست دندان یوز

                                که مالد زبان بر پنیرش دو روز

شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی(بوستان)